លេងជាក្រុម ទល់នឹងលេងម្នាក់ឯង៖ ប្រសិទ្ធភាពក្នុងការប្រកួត

លេងជាក្រុម ទល់នឹងលេងម្នាក់ឯង៖ ប្រសិទ្ធភាពក្នុងការប្រកួត

ការលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមានប្រសិទ្ធភាពជាងការពឹងផ្អែកលើកីឡាករឆ្នើមម្នាក់ ព្រោះការបញ្ជូនបាល់ ការគាំទ្រ ការពាររួម និងការផ្លាស់ទីរបស់កីឡាករ ១១ នាក់ អាចបង្កើតឱកាសបានច្រើនជាងសមត្ថភាពបុគ្គលតែម្នាក់។ នៅកម្រិតក្លិប និងក្រុមជម្រើសជាតិ ដូចជា ក្រុមជម្រើសជាតិម៉ិកស៊ិក ក្រុមអាហ្សង់ទីន និងក្រុមដែលចូលរួម ពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ ការយល់ចិត្តគ្នា និងវិន័យតំបន់មានតម្លៃខ្ពស់។ ការប្រកួតផ្លូវការមានរយៈពេល ៩០ នាទី បែងចែកជា ២ តង់ ហើយការសម្រេចចិត្តតូចៗអាចបម្លែងប្រូបាប៊ីលីតេឈ្នះយ៉ាងច្រើន។ គោលការណ៍សំខាន់គឺរក្សារចនាសម្ព័ន្ធ ៤-៣-៣ ឬ ៤-២-៣-១ ផ្លាស់ទីជាមួយគ្នា និងកុំបាត់បង់ទីតាំងនៅពេលវាយប្រហារ។ ដូច្នេះ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គួររៀនតួនាទីរបស់ខ្លួន បង្កើតសញ្ញាទំនាក់ទំនង និងអនុវត្តការបញ្ជូនបាល់មុនពេលផ្តោតលើការស៊ុត។

ចំពោះអ្នកចង់ស្វែងយល់ពីការវិភាគក្រុម និងការព្យាករណ៍ការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីគោលការណ៍មូលដ្ឋានខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ លេងជាក្រុម ឬពឹងលើបុគ្គល?

ចំណុចប្រៀបធៀប	លេងជាក្រុម	លេងពឹងលើបុគ្គល
ការបង្កើតឱកាស	បញ្ជូន និងផ្លាស់ទីជាប្រព័ន្ធ	ពឹងលើការញាក់ ឬជំនាញផ្ទាល់ខ្លួន
ការពារ	បិទចន្លោះជាក្រុម	កីឡាករខ្លះអាចមិនត្រឡប់មកជួយ
ហានិភ័យ	ទាបជាង ប្រសិនបើមានវិន័យ	ខ្ពស់ ប្រសិនបើបាត់បាល់
ការប្រើថាមពល	ចែករំលែកការរត់ និងការប្រជែង	បន្ទុកធ្លាក់ទៅលើកីឡាករមួយចំនួន
សមស្របសម្រាប់	ក្រុមសាលា ក្លិប និងការប្រកួតផ្លូវការ	ស្ថានភាពត្រូវការបំបែកខ្សែការពារ

សរុបជាលេខសាមញ្ញ ប្រសិនបើកីឡាករ ១១ នាក់ម្នាក់ៗមានឱកាសសម្រេចចិត្ត ១០ ដងក្នុងការប្រកួត នោះការសម្រេចចិត្តសរុបអាចឈានដល់ប្រហែល ១១០ ដង។ ប៉ុន្តែចំនួនមិនស្មើគុណភាពទេ។ ក្រុមដែលបញ្ជូនបាល់ច្រើនដោយគ្មានគោលដៅ អាចមានឱកាសឈ្នះទាបជាងក្រុមដែលបញ្ជូនតិច ប៉ុន្តែបញ្ជូនទៅកាន់តំបន់គ្រោះថ្នាក់។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តោតលើការរៀបចំតំបន់ ការផ្លាស់ប្តូរពីការពារទៅវាយប្រហារ និងការគ្រប់គ្រងចម្ងាយរវាងខ្សែ។ ចំណុចមិនសូវត្រូវបាននិយាយគឺ “ការបញ្ជូនបាល់ទៅក្រោយ” មិនមែនជាកំហុសដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ ប្រសិនបើវាធ្វើឱ្យគូប្រកួតផ្លាស់ទី ហើយបើកចន្លោះថ្មី។ តម្លៃរំពឹងទុកនៃការលេង គួរវាស់តាមគុណភាពឱកាស មិនមែនតាមចំនួនសកម្មភាពប៉ុណ្ណោះទេ។

មូលដ្ឋានការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់

ជុំទីមួយ៖ តើតួនាទី និងទីតាំងបង្កើតក្រុមរឹងមាំដោយរបៀបណា?

តួនាទីច្បាស់លាស់ និងចម្ងាយសមស្របរវាងកីឡាករ គឺជាមូលដ្ឋាននៃការលេងជាក្រុម ព្រោះវាកំណត់ថា អ្នកណាបិទចន្លោះ អ្នកណាគាំទ្រអ្នកកាន់បាល់ និងអ្នកណារត់ចូលតំបន់ទំនេរ។ ក្នុងទម្រង់ ៤-៣-៣ ខ្សែការពារមាន ៤ នាក់ ខ្សែបម្រើមាន ៣ នាក់ និងខ្សែប្រយុទ្ធមាន ៣ នាក់ ខណៈទម្រង់ ៤-២-៣-១ ផ្តល់សុវត្ថិភាពបន្ថែមនៅមុខខ្សែការពារ។ អ្នកចាំទីមិនត្រឹមតែការពារសំណាញ់ទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការបង្កើតការវាយប្រហារ។ ខ្សែការពារកណ្តាលត្រូវគ្រប់គ្រងជម្រៅ ខ្សែការពារចំហៀងត្រូវសម្រេចពេលឡើងជួយ និងខ្សែបម្រើត្រូវធ្វើជាស្ពានរវាងការពារ និងការវាយប្រហារ។ កីឡាករម្នាក់អាចប្តូរទីតាំងបាន ប៉ុន្តែត្រូវមានមិត្តរួមក្រុមគ្របដណ្តប់កន្លែងដែលខ្លួនទុកចោល។

ការហ្វឹកហាត់គួរចាប់ផ្តើមដោយកំណត់តំបន់ មិនមែនចាប់ផ្តើមពីការប្រកួតពេញទីលានភ្លាមៗទេ។ គ្រូបង្វឹកអាចបែងចែកទីលានជា ៣ ខ្សែផ្ដេក និង ៥ បន្ទះបញ្ឈរ ដើម្បីបង្រៀនកីឡាករឱ្យដឹងថា តើពេលណាគួររក្សាទទឹង និងពេលណាគួរបង្រួមចម្ងាយ។ ច្បាប់អនុវត្តល្អមួយគឺ កីឡាករដែលនៅជិតបាល់គួរចូលគាំទ្រ អ្នកទីពីរគួរគ្របដណ្តប់ ហើយអ្នកទីបីគួរត្រៀមប្រឆាំងការបញ្ជូនបាល់បំបែកខ្សែ។ ប្រសិនបើក្រុមមានចម្ងាយរវាងខ្សែការពារ និងខ្សែប្រយុទ្ធលើស ៣០ ម៉ែត្រ គូប្រកួតអាចរកឃើញចន្លោះងាយជាងមុន។ ដូច្នេះ មុនពេលប្រកួតគួរព្រមព្រៀងលើពាក្យសញ្ញា ដូចជា “ឡើង” “ថយ” និង “ប្តូរ” ដើម្បីកាត់បន្ថយពេលស្ទាក់ស្ទើរ។

• អ្នកចាំទី៖ បញ្ជូនសញ្ញា និងចាប់ផ្តើមការលេង។
• ខ្សែការពារ៖ រក្សាខ្សែ និងគ្របដណ្តប់ចន្លោះ។
• ខ្សែបម្រើ៖ គ្រប់គ្រងល្បឿន និងទិសដៅបាល់។
• ខ្សែប្រយុទ្ធ៖ បង្កើតជម្រៅ ទទឹង និងសម្ពាធលើខ្សែការពារ។

ជុំទីពីរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ និងការផ្លាស់ទីធ្វើឱ្យវាយប្រហារមានប្រសិទ្ធភាពយ៉ាងដូចម្តេច?

ការវាយប្រហារជាក្រុមមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលអ្នកកាន់បាល់មានជម្រើសយ៉ាងតិច ២ ទៅ ៣ ជម្រើស ហើយមិត្តរួមក្រុមផ្លាស់ទីមុនពេលការពារបិទចន្លោះ។ គោលការណ៍សំខាន់មាន ៣ គឺ ទទឹង ជម្រៅ និងការគាំទ្រ។ ទទឹងបង្ខំឱ្យខ្សែការពាររបស់គូប្រកួតរីកចេញ ជម្រៅបង្ខំឱ្យពួកគេថយក្រោយ និងការគាំទ្រធ្វើឱ្យមានជម្រើសបញ្ជូនបាល់ខ្លី។ ការបញ្ជូនបាល់មួយប៉ះអាចលឿន ប៉ុន្តែមិនគួរប្រើគ្រប់ស្ថានភាពទេ ព្រោះការបញ្ជូនពីរប៉ះអាចអនុញ្ញាតឱ្យកីឡាករមើលជុំវិញ និងជ្រើសទិសដៅដែលមានប្រូបាប៊ីលីតេខ្ពស់ជាង។ ការបញ្ជូនបាល់ឆ្លងខ្សែពីររបស់គូប្រកួត មានតម្លៃខ្ពស់ជាងការបញ្ជូនចំហៀងដែលមិនបង្កើតការផ្លាស់ទី។

នៅពេលបាល់នៅចំហៀង ខ្សែប្រយុទ្ធគួរធ្វើការរត់ពីក្រៅចូលក្នុង ខណៈខ្សែបម្រើអាចចូលជួយនៅខាងក្រោយ។ ទោះជាយ៉ាងណា កុំឱ្យកីឡាករ ៣ នាក់រត់ចូលប្រអប់ពិន័យក្នុងពេលតែមួយ ប្រសិនបើគ្មានអ្នករក្សាតុល្យភាពនៅខាងក្រៅ។ ចំណុចនេះជាព័ត៌មានប្រតិបត្តិការដែលក្រុមជាច្រើនមើលរំលង៖ គួរមានកីឡាករ ២ នាក់នៅខាងក្រោយបាល់ និងយ៉ាងហោចណាស់ម្នាក់នៅតំបន់បាល់ទីពីរ ដើម្បីទប់ការវាយបក។ ទិន្នន័យពីការវិភាគការប្រកួតជាច្រើនបង្ហាញថា ការបាត់បាល់នៅពេលកីឡាករឡើងខ្ពស់ជាងគេ បង្កើនហានិភ័យរងការវាយបកភ្លាមៗ។ ដូច្នេះ ការរត់មិនមែនជារឿងល្អដោយខ្លួនឯងទេ; វាល្អនៅពេលអ្នករត់មានគោលដៅ និងមានអ្នកគ្របដណ្តប់។

សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់ អាចប្រើលំហាត់ ៥ ទល់ ៣ ក្នុងតំបន់កំណត់។ ក្រុមដែលកាន់បាល់ត្រូវបញ្ជូនបាន ៨ ដងជាប់គ្នា មុនពេលប្តូរទិសទៅតំបន់ថ្មី។ លំហាត់នេះបង្រៀនការបើកមុំបញ្ជូន ការស្កេនមុនទទួលបាល់ និងការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។ លំហាត់បញ្ជូនបាល់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម

បើចង់ពិនិត្យគន្លឹះបន្ថែម សូមមើលការណែនាំអំពីការរៀបចំការវាយប្រហារជាក់ស្តែង។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការវិភាគការប្រកួតមិនគួរផ្តោតលើពិន្ទុចុងក្រោយតែមួយទេ។ ឧទាហរណ៍ ក្រុមអាចឈ្នះ ១-០ ប៉ុន្តែបង្កើតឱកាសគុណភាពទាបជាច្រើន ហើយពឹងលើកំហុសរបស់គូប្រកួត។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមចាញ់ ០-១ អាចមានការគ្រប់គ្រងបាល់ ៦០ ភាគរយ ប៉ុន្តែបញ្ជូនចុងក្រោយមិនមានគុណភាព។ តម្លៃរំពឹងទុកនៃការស៊ុត អាចជួយពន្យល់ភាពខុសគ្នានេះ ប៉ុន្តែមិនមែនជាការធានាលទ្ធផលទេ។ នៅពេលព្យាករណ៍ការប្រកួតសម្រាប់ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ គួរពិនិត្យទម្រង់លេង កីឡាកររបួស គុណភាពគូប្រកួត និងកាលវិភាគ មិនមែនមើលតារាងពិន្ទុតែប៉ុណ្ណោះ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ក៏ចាត់ទុកការផ្លាស់ប្តូរពីការកាន់បាល់ទៅការពារថា ជាដំណាក់កាលសំខាន់មួយនៃការគ្រប់គ្រងការប្រកួត។

ជុំទីបី៖ តើការពារ និងការផ្លាស់ប្តូរលឿនអាចកាត់បន្ថយហានិភ័យបានយ៉ាងណា?

ការពារជាក្រុមមានន័យថា កីឡាករទាំង ១១ នាក់ធ្វើការជាប្រព័ន្ធ ដោយបិទជម្រើសរបស់គូប្រកួត មិនមែនរត់តាមបាល់ដោយឡែកៗគ្នាទេ។ នៅពេលបាត់បាល់ ក្រុមគួរធ្វើសកម្មភាពក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទីដំបូង៖ សង្កត់អ្នកកាន់បាល់ បិទការបញ្ជូនទៅកណ្តាល និងទាញខ្សែការពារឱ្យត្រឡប់ទៅទីតាំង។ ប្រសិនបើការសង្កត់ភ្លាមៗមិនអាចធ្វើបាន ក្រុមត្រូវថយទៅរចនាសម្ព័ន្ធច្បាស់លាស់ ដើម្បីកុំឱ្យមានចន្លោះរវាងខ្សែ។ ការសង្កត់ខ្ពស់មានអត្ថប្រយោជន៍ក្នុងការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនខុស ប៉ុន្តែវាត្រូវការថាមពល និងការសម្របសម្រួលខ្ពស់។ ក្នុងពាក្យសាមញ្ញ ប្រសិនបើកីឡាករខ្សែប្រយុទ្ធម្នាក់ចាប់ផ្តើមរត់សង្កត់ តែខ្សែបម្រើមិនឡើងតាម នោះចន្លោះកណ្តាលនឹងបើកយ៉ាងងាយ។

ច្បាប់សម្រេចចិត្តដែលអាចប្រើបានមាន ៣ កម្រិត៖

1. បាល់នៅជិតប្រអប់គូប្រកួត៖ សង្កត់លឿន និងបង្ខំការបញ្ជូនទៅចំហៀង។
2. បាល់នៅតំបន់កណ្តាល៖ រក្សាចម្ងាយខ្លីរវាងខ្សែ និងការពារច្រកបញ្ជូនទៅខាងមុខ។
3. បាល់នៅជិតប្រអប់របស់ខ្លួន៖ កុំប្រថុយចូលប្រជែងដោយគ្មានការគ្របដណ្តប់ និងរក្សាខ្សែការពារ។

ការពារទាត់ជ្រុង និងការពារបាល់ជាប់ខ្សែ ក៏ត្រូវការការទទួលខុសត្រូវច្បាស់លាស់។ គួរបែងចែកអ្នកការពារតំបន់ អ្នកតាមកីឡាករ និងអ្នករង់ចាំបាល់ទីពីរ។ ទិន្នន័យអាចបង្ហាញថា គ្រាប់បាល់ពីបាល់ជាប់ខ្សែមានភាគរយតិចជាងការវាយប្រហារធម្មតា ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃខ្ពស់នៅពេលប្រកួតស្មើ។ ដូច្នេះ កុំវាស់ប្រសិទ្ធភាពការពារតាមចំនួនសន្លឹកស្អាតតែប៉ុណ្ណោះ; គួរពិនិត្យចំនួនការបញ្ជូនបាល់ចូលប្រអប់ ការស៊ុតគុណភាពខ្ពស់ និងកំហុសដែលនាំទៅការស៊ុតផងដែរ។

“ការគ្រប់គ្រងចន្លោះ គឺជាគន្លឹះនៃការគ្រប់គ្រងការប្រកួត” គឺជាគោលការណ៍ដែលត្រូវបានប្រើជាញឹកញាប់ក្នុងឯកសារបច្ចេកទេសរបស់ស្ថាប័នបាល់ទាត់។ ទោះមិនមានរូបមន្តតែមួយសម្រាប់គ្រប់ក្រុម ក៏គោលការណ៍នេះបញ្ជាក់ថា ទីតាំង និងចម្ងាយមានសារៈសំខាន់ដូចជាការប្រជែងបាល់។ វិគីភីឌា៖ ពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោក បង្ហាញប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបរិបទនៃការប្រកួតពិភពលោក ដែលអាចជួយអ្នកសិក្សាវិធីសាស្ត្ររបស់ក្រុមជាច្រើន។ សម្រាប់ការទស្សន៍ទាយ ឬការកម្សាន្តដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់ គួរប្រើថវិកាដែលអាចខាតបាន និងកំណត់ដែនកំណត់ជាមុន ព្រោះប្រូបាប៊ីលីតេមិនមែនជាការធានាឈ្នះឡើយ។

សូមពិនិត្យការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្របន្ថែម មុនពេលសម្រេចចិត្តលើក្រុម ឬការប្រកួតណាមួយ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកណាគួរជ្រើសរើសវិធីណា?

ការលេងជាក្រុមគួរត្រូវបានជ្រើសរើសជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ក្រុមសាលា ក្រុមស្ម័គ្រចិត្ត ក្លិបអាជីព និងក្រុមជម្រើសជាតិ ព្រោះវាផ្តល់ភាពស្ថិតស្ថេរ និងកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើកីឡាករម្នាក់។ ការលេងបុគ្គលនៅតែមានតម្លៃនៅតំបន់ចុងក្រោយ ដូចជា ការញាក់ម្នាក់ទល់ម្នាក់ ការស៊ុតពីចម្ងាយ ឬការបំបែកខ្សែការពារដែលកំពុងរៀបចំមិនល្អ។ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺបញ្ចូលទាំងពីរ៖ ប្រព័ន្ធក្រុមបង្កើតឱកាស ហើយជំនាញបុគ្គលបញ្ចប់ឱកាស។ ប្រសិនបើវាស់តាមតម្លៃរំពឹងទុក ក្រុមដែលមានការបញ្ជូនមានគោលដៅ និងការពារមានវិន័យ ជាទូទៅមានហានិភ័យទាបជាងក្រុមដែលរង់ចាំសំណាង ឬពឹងលើវីរបុរសម្នាក់។ សម្រាប់អ្នករៀនលេង គួរចាប់ផ្តើមពីការរកទីតាំង ការបញ្ជូនខ្លី ការស្កេន និងការត្រឡប់មកការពារ មុនពេលអនុវត្តល្បិចស្មុគស្មាញ។

ផែនការអនុវត្តប្រចាំសប្តាហ៍អាចមានដូចនេះ៖

• ថ្ងៃទីមួយ៖ បញ្ជូនបាល់ និងទទួលបាល់ក្នុងតំបន់តូច។
• ថ្ងៃទីពីរ៖ រក្សាទម្រង់ និងផ្លាស់ទីខ្សែការពារ។
• ថ្ងៃទីបី៖ វាយប្រហារតាមចំហៀង និងបាល់ទីពីរ។
• ថ្ងៃទីបួន៖ ប្រកួតតូច ៧ ទល់ ៧ ដោយកំណត់ច្បាប់បញ្ជូន។
• ថ្ងៃទីប្រាំ៖ ពិនិត្យវីដេអូ និងកត់ត្រាកំហុស ៣ ចំណុច។

សម្រាប់ការវិភាគតាមទិន្នន័យ កុំមើលតែការកាន់បាល់ ឬចំនួនបញ្ជូន។ គួរប្រៀបធៀបការបញ្ជូនទៅតំបន់ទីបីចុងក្រោយ ចំនួនបាល់បាត់នៅកណ្តាល ការរត់គាំទ្រ និងការស៊ុតដែលមានសម្ពាធទាប។ ក្នុងការប្រកួត ពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ កត្តាដូចជា ការធ្វើដំណើរ ការសម្រាករវាងការប្រកួត អាកាសធាតុនៅសហរដ្ឋអាមេរិក កាណាដា និងម៉ិកស៊ិក និងសមត្ថភាពប្តូរកីឡាករ អាចផ្លាស់ប្តូរតម្លៃរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ។ ដូច្នេះ ចម្លើយដែលមានហេតុផលបំផុតមិនមែន “លេងបែបណាឈ្នះជានិច្ច” ទេ ប៉ុន្តែជា “លេងបែបណាកាត់បន្ថយកំហុស និងបង្កើនឱកាសល្អ”។

មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគក្រុមសម្រាប់ការប្រកួតពិភពលោក

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមានន័យដូចម្តេច?

របៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុម គឺការចែកតួនាទី និងធ្វើសកម្មភាពរួម ដើម្បីគ្រប់គ្រងបាល់ បង្កើតឱកាស និងការពារទីតាំង។ កីឡាករ ១១ នាក់ត្រូវរក្សាចម្ងាយសមស្រប បញ្ជូនសញ្ញា និងគាំទ្រអ្នកកាន់បាល់។ វាមិនមានន័យថាកីឡាករមិនអាចប្រើជំនាញផ្ទាល់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែជំនាញនោះត្រូវបម្រើគោលដៅរបស់ក្រុម។

សំណួរ៖ តើគួរចាប់ផ្តើមរៀនលេងជាក្រុមដោយរបៀបណា?

គួរចាប់ផ្តើមពីការរៀនតួនាទី ការបញ្ជូនបាល់ខ្លី និងការផ្លាស់ទីបន្ទាប់ពីបញ្ជូនបាល់។ អនុវត្តលំហាត់ ៤ ទល់ ២ ឬ ៥ ទល់ ៣ ក្នុងតំបន់តូចរយៈពេល ១០ ទៅ ១៥ នាទី ដើម្បីបង្កើនការសម្រេចចិត្ត។ បន្ទាប់មក អនុវត្តប្រកួតតូចដោយកំណត់ថា អ្នកកាន់បាល់ត្រូវមានជម្រើសបញ្ជូនយ៉ាងហោចណាស់ ២ មុនពេលស៊ុត។

សំណួរ៖ តើលេងជាក្រុមខុសពីពឹងលើកីឡាករឆ្នើមយ៉ាងដូចម្តេច?

លេងជាក្រុមចែកការទទួលខុសត្រូវ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យនៅពេលកីឡាករម្នាក់ត្រូវបានបិទ។ ការពឹងលើកីឡាករឆ្នើមអាចមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលត្រូវការការញាក់ ឬការស៊ុតសម្រេច ប៉ុន្តែអាចបរាជ័យប្រសិនបើគូប្រកួតការពារជាប់។ ជម្រើសល្អគឺប្រើប្រព័ន្ធក្រុមដើម្បីបង្កើតស្ថានភាពម្នាក់ទល់ម្នាក់ដែលមានអត្ថប្រយោជន៍។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីក្រុមខ្លះបញ្ជូនបាល់ច្រើន ប៉ុន្តែមិនស៊ុតបាន?

ក្រុមខ្លះបញ្ជូនបាល់ច្រើន ប៉ុន្តែការបញ្ជូនភាគច្រើនកើតឡើងនៅតំបន់ដែលមិនបង្កើតគ្រោះថ្នាក់។ គួរពិនិត្យការបញ្ជូនចូលប្រអប់ ការបញ្ជូនកាត់ខ្សែការពារ និងចំនួនកីឡាករដែលចូលគាំទ្រនៅតំបន់ចុងក្រោយ។ ប្រសិនបើក្រុមកាន់បាល់ ៦០ ភាគរយ ប៉ុន្តែមិនអាចបញ្ជូនចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់ នោះការគ្រប់គ្រងបាល់មិនស្មើនឹងការគ្រប់គ្រងការប្រកួតទេ។

សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចបើមិត្តរួមក្រុមមិនត្រឡប់មកការពារ?

ដំបូង គួរប្រើពាក្យសញ្ញាខ្លី និងច្បាស់ ដើម្បីរំលឹកឱ្យគេបិទចន្លោះ ឬត្រឡប់ទៅទីតាំង។ ប្រសិនបើបញ្ហាកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ គ្រូបង្វឹកគួរបែងចែកតួនាទីឡើងវិញ និងកំណត់ថា អ្នកណាជាអ្នកគ្របដណ្តប់នៅពេលខ្សែប្រយុទ្ធឡើងខ្ពស់។ ការស្តីបន្ទោសម្នាក់ឯងជាញឹកញាប់មិនជួយទេ ព្រោះបញ្ហាអាចកើតពីចម្ងាយរវាងខ្សែបម្រើ និងខ្សែការពារ។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ ឬថវិកាប៉ុន្មានសម្រាប់ហ្វឹកហាត់?

ការហ្វឹកហាត់មូលដ្ឋានអាចចាប់ផ្តើមដោយបាល់មួយ ស្បែកជើងសមរម្យ កោណសម្គាល់តំបន់ និងទីលានដែលមានសុវត្ថិភាព។ ក្រុមស្ម័គ្រចិត្តអាចប្រើកោណ ១០ ទៅ ២០ ដុំ និងកំណត់ពេលហ្វឹកហាត់ ៦០ ទៅ ៩០ នាទី ដោយមិនចាំបាច់មានឧបករណ៍ថ្លៃ។ ប្រសិនបើប្រើកម្មវិធីវិភាគ ឬការទស្សន៍ទាយការប្រកួត គួរត្រួតពិនិត្យប្រភពទិន្នន័យ និងកំណត់ថវិកាដាច់ដោយឡែក ជាពិសេសនៅពេលពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់។

សំណួរ៖ តើការលេងជាក្រុមមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការព្យាករណ៍ការប្រកួតដែរឬទេ?

ការលេងជាក្រុមជួយឱ្យការព្យាករណ៍មានមូលដ្ឋានល្អជាងការមើលឈ្មោះកីឡាករតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះវាអាចបង្ហាញពីរបៀបបង្កើតឱកាស ការពារក្រោមសម្ពាធ និងប្រតិកម្មពេលបាត់បាល់។ ទោះជាយ៉ាងណា វាមិនអាចធានាលទ្ធផលបានទេ ដោយសាររបួស កាតក្រហម អាកាសធាតុ និងកំហុសបុគ្គលអាចផ្លាស់ប្តូរការប្រកួត។ គួរប្រៀបធៀបទិន្នន័យយ៉ាងហោចណាស់ ៥ ប្រកួតចុងក្រោយ និងប្រើប្រាស់ការភ្នាល់ដោយមានការទទួលខុសត្រូវ។

ការយល់ដឹងពីរបៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុម អាចជួយទាំងអ្នកលេង អ្នកគាំទ្រ និងអ្នកវិភាគឱ្យមើលឃើញហេតុផលនៅពីក្រោយលទ្ធផល។ សូមអនុវត្តពីទីតាំង ការបញ្ជូន ការគាំទ្រ និងការការពារជាមុន ហើយបន្ទាប់មកទើបបន្ថែមយុទ្ធសាស្ត្រស្មុគស្មាញ។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ នឹងបន្តផ្តល់មាតិកាអំពីការប្រកួត ព័ត៌មានកីឡាករ ការព្យាករណ៍ និងការវិភាគសម្រាប់ ពានរង្វាន់បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ ដោយលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកអានពិនិត្យប្រភព និងគ្រប់គ្រងហានិភ័យជានិច្ច។

សម្រាប់ការសិក្សាយុទ្ធសាស្ត្របន្ថែម សូមចូលមើលមាតិកាដែលពាក់ព័ន្ធនៅពេលនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម